3 pm: artist walk
“No protected world…
Just behind the wall the noise begins,”
— Tomas Tranströmer
Between laughter and grinding, fear of war and blooms, between the filth of mouth and arse and the breath of the zeitgeist, TESTTEST tries to order the world by keeping it in motion.
Peter Morrens makes spaces where things collide, shift, disrupt, evaporate, and reappear. A pull toward free rhythms.
The exhibition unfolds as a sequence of ruptures and transitions: four rooms, four rhythms, many ways of looking. A route with no clear direction, in which images, words, materials, and thoughts keep interrupting one another. In flashes, the present.
Morrens works on continuous visual experiments. Each piece seems freshly emerged and unfinished at once. The critique of the moment, in the moment itself. The exhibition refuses to offer any stable position. Painting, text, objects, and interventions function here as temporary carriers of attention — attempts at a synthesis of the made, the thought, the sensory, the place itself, and the role of the viewer in all of it.
The moment meaning seems to settle, it slips away again. "I'm looking for the horse, but I'm sitting on it." What becomes visible isn't only an image, but also the longing for it, and its failure. That's where the tension of TESTTEST lives: frustration and release coincide. The work keeps running up against the limits of language. As if behind every form another form is waiting, behind every word a new derailment.
Morrens doesn't create a distanced critique, but a restless closeness. The breath of the zeitgeist moves through the space: turbulent, cruel, absurd, charged with reactive energy.
And can you all still follow?
You can't.
Of course you can't.
Maybe that's exactly where something essential is to be found. Not in understanding, but in staying open. Not in the safe cage of definitions, but in an attention that loses its way, stumbles, and starts again.
NL
“Geen beschermde wereld…
Direct achter de muur begint het lawaai,”
— Tomas Tranströmer
Tussen gelach en gezaag, oorlogsvrees en bloemkelken, tussen het vuil van mond en aars en de adem van de tijdsgeest, probeert TESTTEST de wereld te ordenen door haar in beweging te houden.
Peter Morrens maakt ruimtes waarin dingen botsen, verschuiven, storen, verdampen en opnieuw verschijnen. Een hang naar vrije ritmes.
De tentoonstelling ontvouwt zich als een opeenvolging van breuken en overgangen:
vier kamers, vier ritmes, vele manieren van kijken. Een parcours met een onduidelijke richting, waarin beelden, woorden, materialen en gedachten elkaar voortdurend onderbreken. Bij vlagen het heden.
Morrens werkt aan voortdurende visuele proefopstellingen. Elk werk lijkt tegelijk ontstaan én onaf. De kritiek van het moment, op het moment zelf. De tentoonstelling weigert een stabiele positie aan te bieden. Schilderkunst, tekst, objecten en ingrepen functioneren hier als tijdelijke dragers van aandacht — pogingen tot synthese van het gemaakte, het bedachte, het zintuigelijke, de plek zelf én de rol van de toeschouwer in dit alles.
Zodra betekenis zich lijkt vast te zetten, schuift ze opnieuw weg. “Ik zoek het paard, maar zit erop.” Wat zichtbaar wordt, is niet enkel een beeld, maar ook het verlangen ernaar, én het falen ervan. Daarin schuilt de spanning van TESTTEST: frustratie en bevrijding vallen samen. Het werk loopt voortdurend tegen de grenzen van de taal aan. Alsof achter elke vorm nog een andere vorm schuilt, achter elk woord een nieuwe ontsporing.
Morrens creëert geen afstandelijke kritiek, maar een onrustige nabijheid. De adem van de tijdsgeest waait door de ruimte: woelig, wreed, absurd, en geladen met reactie-energie.
En kunt u allemaal nog volgen?
Dat kunt u niet.
Uiteraard kunt u dat niet.
Misschien is precies daar iets wezenlijks te vinden. Niet in het begrijpen, maar in het openblijven. Niet in de veilige kooi van definities, maar in een aandacht die verdwaalt, struikelt en opnieuw begint.
